Over wat er mis is in de wereld en dat we meer de liefde moeten bedrijven

Wat zou er gebeuren, als ik geen enkel nieuws meer zou volgen? Ik weet niet hoe dat voor jou is, maar ik sluit me soms doelbewust af van het nieuws. Ik kijk eigenlijk nooit naar het journaal en ook de krant laat ik vaak links liggen. Wat mis ik?

Wat ik mis, is dat wat er (ogenschijnlijk) mis is met de wereld. Want dat is namelijk het enige dat mij wordt voorgeschoteld. Dat wat er allemaal en overal ter wereld mis is, mis is gegaan of dreigt mis te gaan. En oh wee, als ik daar iets van zou missen. Wordt mij in niet mis te verstane woorden en reclameboodschappen toegeschreeuwd. Ik mag vooral niks missen.

Wat er mis is met de wereld, is dat het gene dat er mis is, wordt gezien als iets buiten ons. Het zijn altijd de anderen die niet deugen, waarover wij ons als deugdzame zielen dan weer vreselijk over kunnen opwinden.

Het zijn de politiek, de farmaceutische industrie, de multinationals, de zieke geesten, kortom alles wat wij niet zijn. Denken wij. Vinden wij. Mis!

We bedrijven allemaal politiek, de farmaceutische industrie is er omdat wij het wel fijn en makkelijk vinden om een aspirientje te nemen tegen hoofdpijn ipv een halve dag op bed te gaan liggen, want dan kunnen we gewoon doorwerken, om geld in het laatje te brengen, omdat wij geld belangrijk vinden, en zouden we het niet nalaten om de belasting te tillen als we de kans ertoe zouden krijgen en hebben we allemaal, onder de juiste omstandigheden, wel eens moordneigingen. Om maar wat te noemen. Laten we eerlijk zijn. Laat ik eerlijk zijn.

Het wij/zij verhaal dat ons van, en door de wereld wordt voorgeschoteld is slechts een weerspiegeling van onze en mijn eigen innerlijke tweestrijd. Niemand is alleen maar goed of slecht. We hebben allemaal beide kanten in ons. Dat kunnen we maar beter accepteren. Hoe meer ik daar vrede mee sluit hoe meer de oorlog in mijn buitenwereld verdwijnt. Eenmaal gezien dat de strijd die ik voer een strijd is met mezelf, is ie opgehouden. Nadat ik de zinloosheid daarvan had gezien kwam er ruimte voor compassie. Voor vergeving. Voor acceptatie. Voor het besef dat ik een keuze heb. De keuze in welke wereld ik wil wonen.

Voor wie ik wil zijn en welk leven ik wil leiden. En daar de verantwoordelijkheid voor te nemen.

Anders gezegd, ik besef me steeds meer dat het erom gaat je dromen waar te maken. Die mogelijkheid hebben we. Meningen, overtuigingen, oordelen zijn alleen van belang voor mij. Ze laten me zien waar ik mezelf soms nog afwijs, en welke waardes voor mij belangrijk zijn in het leven. Waar ik soms nog tekort ervaar. Wat ik denk te missen, wat ik denk van een ander(en) nodig te hebben. Bevestiging, waardering, liefde, noem het maar.

Rechtvaardigheid? Wees rechtvaardig tegenover jezelf. Respect? Respecteer je zelf. Gezien en gehoord te worden? Kijk en luister naar jezelf. Het is echt zo eenvoudig als het klinkt. Maar dat weet je pas als je het gaat praktiseren. Trek je af en toe eens terug in jezelf. Met jezelf. Bij jezelf. Tijd en aandacht voor jezelf. Zet een stoel in de tuin en ga zitten. Een bankje in het park is ook goed. Ga zitten en kijk. Wees stil en kijk. En verwonder je. Sta je zelf toe om je te verwonderen. Om volledig in het moment op te gaan. Zonder dingen te willen benoemen, er iets van te vinden, gewoon te zitten en te zijn. Jij met jezelf en de wereld om je heen. Ik kan daar altijd enorm van genieten.

Dan zul je ervaren dat alles helemaal goed is zoals het is. Dat alles volmaakt is. Er hoeft niks bij, er hoeft niks af. Je komt nergens vandaan en je hoeft nergens naar toe. Er is rust, ruimte, vrede. Maar dan trekt de wereld weer aan ons, maar wij kunnen ervoor kiezen ons niet te laten (ver)leiden door de wereld, maar zelf de leiding over ons leven te nemen. En ervoor te kiezen vrede in de wereld te brengen. Door ons vredige zelf te zijn. En inmiddels is het mijn ervaring dat hoe ontevreden ik ook kan zijn bij momenten, ik me altijd bewust ben van die eeuwig aanwezig diepere laag die staat van zijn, die mij als een soort van vredige onderstroom constant lijkt te vergezellen. En niet meer van mijn zijde lijkt te willen wijken.

Er is geen weg terug. Als je eenmaal in de stroom bent gestapt, kun je niks anders dan je maar over te geven en je door de stroom te laten meevoeren, waarheen die je ook brengt. En eigenlijk is dat een heerlijk gevoel. Drijven is uiteindelijk de meest ultieme, heerlijke en ontspannen toestand die er is. De uitspraak is niet voor niets : Laten we de liefde bedrijven. Mooie uitspraak. En laten we onthouden dat bedrijven een werkwoord is.

make love, not war

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s